гаўнішча.

Спявала песеньку, і зразумела, што спяваю "Надежда -- мой комплекс земной..."

я бяздарнае, і ад гэтага ўсе раздражняюць мяне яшчэ больш.

зараз пазбіраліся спаць, а ката няма. дзе кот? тома адна баіцца, поля, выйдзіце пашукайце.
выйшлі. кот не адгукаецца.
тут чуваць далёкі піск.
знайшлі неразумную жывёлу на даху "панскіх канюшняў" -- гаспадарчых памяшканняў акадэміі навук, што ў нас з чацвёртага боку замест плоту.
паўгадзіны тлумачылі кату, як дайсці да дрэва і спусціцца.
ён прыйшоў, напіўся і заснуў.
заўжды засынае ў месцы і позе, у якой сон яго нагнаў.
пайду і я нап'юся. (мне падарылі каву з ірландскім  лікёрам -- так файна пахне!)
сёлета .. (губляю думку на сярэдзіне)
дабранач. (яшчэ не памятаю,як гэта па-літоўску)
я цяпер афігіцельна люблю вечар суботы і вельмі-вельмі цаню сваю коўдру.

не забудзьцеся: у гэту СЕРАДУ (апошнюю сераду месяца) у мастацім музеі БЯСПЛАТНЫ ДЗЕНЬ.
(бадай, там нават яшчэ павінна быць выстава заходнебеларускага жывапісу)
а яшчэ у ЧАЦВЕР -- апошні дзень выставы фатаграфій графа Тышкевіча (выстава прыехала з Францыі, там ёсць шыкоўны аўтапартрэт графа у гімнастычнай позе на фоне гор і фота беларускіх сялян з Валожыншчыны -- па мойму, гэта проста цудоўна). (выстава ў краязнаўчым музеі на вул.маркса)

*мне сёння распавялі, што дырэктар маст.музея -- гей і антысеміт. ня знаю, наколькі гэта ўсё праўда, але не паважаю ды пагарджаю найперш за неўвагу і непавагу да Драздовіча. і да яго "Пагоні"*

Я прыйшла ў сябе шляхам прымусовага туманнага ўяўленьня я-будучага і самастрэманьнем бліжэйшага рэальнага.
Сьвеце, прабач.
Барсік сьпіць на каленях,маіх.
Я вучу ангельскую.
Заўтра бясплатны дзень у мастацкім музэі (дзе Драздовіч, славацкія наіўныя сербы і мой любімы "Невядомы італьянец зь лістом"), мексіканскі спектакль у ліцэі (у 19.30 калі што) і каўка з чароўнымі настаўніцамі:)
Я ўсё яшчэ крыніца сямейнага расходу, але к вечару гэта ўжо менш хвалюе (бо мо паспала дзьве гадзіны:)
Привітання до Києва, ви мені сьогодни снилися:)   (тільки чур не тикати мене в мої помилки:(
А ще в мене була шикарна пара історії Єгипту.

узгадвала свой цудоўны апошні тыдзень лета.
я тады ездзіла ў Берасце, жыла ў Заказанцы, учабыла абноўленую вуліцу Савецкую, многа-многа гаварыла з дзедам і бабуляй, спявала, чытала, бегала за вавёркай (як штогод), хадзіла ў грыбы ў 5 раніцы і збірала мяту на Заечай гары.
паабяцала дзеду скласці з інтэрнэт-рэсурсаў зборнік украінскіх народных песень і выслаць поштай.
займуся на гэтых выходных.

Брэст здзівіў. Савецкую варта ўжо перайменоўваць, бо яна канкрэтна не апраўдвае назву.
буржуйка, зайздрошчу іхнім кавярням
Забіла мяне шыльда з назвай вуліцы на галоўным кінатэатры:
Жахлівы БудзеНаГ ніяк не йдзе з галавы%)

Ці вось яшчэ адна цікавая вывеска. Тут і камэнтароў ня знойдзеш:)))



Берасцейскія дажджы і сонцы.
Я ў гэты прыезд спраўдзіла даўнюю мару адчуць сябе на восеньскім акіянскім пляжы. Акіянам быў Мухавец.



 

Що б не робити, аби б  не робити.

В мене ростуть волоси. Це добре.
І зеленіє лице. Це кепсько.

Ооо,.. але що надія, якщо я така лінива  :(((

..., але я падумаю пра гэта заўтра.

Тарас, аказалася, думаў, што "Буквар" (фу, якое небеларускае слова, канечне) называецца "Савар".
Бо там сава на вокладцы :)))

Агромністыя драўляныя крыжы на старых сялянскіх магілах у вёсцы Рагозна Берасцейскага раёну.